سنایی غزنوی – غزل شماره 227
تا بر آن روی چو ماه آموختم
عالمی بر خویشتن بفروختم
پاره کرده پرده ی صبر و صلاح
دیده ی عقل و بصر بردوختم
رایت عشق از فلک بفراختم
تا چراغ وصل را فروختم
با بت آتش رخ اندر ساختم
خرمن طاعت به آتش سوختم
اسب در میدان وصلش تاختم
کعبه ی وصلش ز هجران توختم
جامه ی عفت برون انداختم
رندی و ناراستی آموختم
