منم که دل نکنم ساعتی ز مهر تو سرد

سنایی غزنوی – غزل شماره 103

منم که دل نکنم ساعتی ز مهر تو سرد

ز یاد تو نبوم فرد اگر بوم ز تو فرد

اگر زمانه ندارد تو را مساعد من

زمانه را و تو را کی توان مساعد کرد

جز آنکه قبله کنم صورت خیال تو را

همی گذارم با آب چشم و با رخ زرد

همه دریغ و همه درد من ز توست و ز تو

به باد تو گرم و به باد سرد تو سرد

من آن کسم که مرا عالمی پر از خصمند

همی برآیم با عالمی به جنگ و نبرد

گر از تو عاجزم این حال را چگونه کنم

به پیش خصمان مردم به پیش عشق نه مرد

روان و جانی و مهجور من ز جان و روان

به یک دل اندر زین بیشتر نباشد درد

اگر جهان همه بر فرق من فرود آید

به نیم ذره نیاید به روی من بر گرد

دریغم آنکه به فصل بهار و لاله و گل

به یاد روی تو درد و دریغ باید خورد