رهی معیری – رباعی شماره 32
ستاره ی صبحگاهی
ماییم که در پای تو چون خاک رهیم
مدهوش و ز دست رفته از یک نگهیم
با ما شبی از مهر درآمیز که ما
کم عمرتر از ستاره ی صبحگهیم
ماییم که در پای تو چون خاک رهیم
نویسندگان :
امین پیرانی - حامد پیری
نوشته های مرتبط