شعر نخست:
مرا دوست بدار
من خودم را پوشیدم
فصل نبود
در لباس بیفصل
من ترا سرتاسر نبودم
من تو بودم
من ترا خوب گفتم
که گلهای شمعدانی را پوشیدم.
اتاق من دیگر سفید است
گلدان اکنون خالی است
مرا دوست بدار
گلدان گل میدهد
اتاق سفیدتر میشود
مرا دوست بدار
گلدان گل میدهد
اتاق سفیدتر میشود
مرا دوست بدار.
من در اتاق سفید
ترا خفته ام
ترا پوشیده ام
سفیدی را صدا نمیکنم.
مرا دوست بدار.
شعر دوم:
دوستت دارم
قلب تو هوا را گرم كرد
در هواي گرم
عشق ما تعارف پنير بود و
قناعت به نگاه در چاه آب.
مردم كه در گرما
از باران مي آمدند
گفتي از اتاق بروند
چراغ بگذارند
من تو را دوست دارم.
اي تو
اي تو عادل
تو عادلانه غزل را
در خواب
در ظرف هاي شكسته
تنها نمي گذاري
در اطراف انفجار
يك شاخه ي له شده ي انگور است
قضاوت فقط از توست.
شاخه ي ابريشم را از چهره ات بر مي دارم
گفتم از توست
گفتي: نه، باد آورده است.
هنگام كه در طنز خاكستري زمستان
زمين را تازيانه مي زدي
خون شقايق از پوستم بر زمين ريخت.
شعر سوم :
بانو
در كمین اندوه هستم
بانو
مرا دریاب
به خانه ببر
گلی را فراموش كرده ام
كه بر چهره اممی تابید
زخم های من دهان گشوده اند
همه ی روزگار پر.ازم
اندوه بود
بانو مرا
قطره قطره دریاب
در این خانه
جای سخن نیست
زبا بستم
عمری گذشت
مرا از این خانه
به باغ ببر
سرنوشت من
به بدگمانی
به خوناب دل
خاموشی لب
اشك های من بسته
بر صورت من است
هیچكس یورش دل را
در خانه ندید
بانو
من به خانه آمدم
و دیدم
كه عشق چگونه
فرو می ریزد
و قلب در اوج
رها می شود
و بر كف باغچه می ریزد
بانو مرا دریاب
ما شب چراغ نبودیم
ما در شب باختیم
واژگان کلیدی: اشعار احمدرضا احمدی،شعر احمدرضا احمدی،شاعر احمد رضا احمدی،اشعار احمدرضا احمدی،شعر احمدرضا احمدی،شعر مرا دوست بدار احمد رضا احمدی،شعر دوستت دارم احمد رضا احمدی،شعر بانو احمد رضا احمدی،سروده های احمدرضا احمدی.یک شعر از احمدرضا احمدی،شعری از احمدرضا احمدی.
