حیف و صد حیف که از کجروشی های سپهر

آذر بیگدلی – قطعه شماره 17

تاریخ فوت درویش مجید شکسته نویس

حیف و صد حیف که از کجروشی های سپهر

بسته بر ناقه اجل، محمل درویش مجید

چه به گلزار جهان دید که گردید خموش؟

عندلیب به سخن مایل درویش مجید

بود چون ابر گهرریز و چو دُر دریا خیز

خامه و نامه، ز دست و دل درویش مجید

نوخطان، داده خط بندگی و کرده قبول

سر خطی از قلم قابل درویش مجید

چیده رضوان به جنان مجلس او را ز جهان

چرخ برچیده اگر محفل درویش مجید

به یمین رخت کشد از صف اصحاب شمال

گشت چون رحمت حق شامل درویش مجید

زیست نیکو و چو شد، ماند ازو نام نکو

از جهان است بس این حاصل درویش مجید

شد، چو از باد اجل کشتی هستیش شکست

ساحت خلد برین ساحل درویش مجید

در جوانی، ز جهان گشت روان سوی جنان

از جنان بود چو آب و گل درویش مجید

زد رقم از پی تاریخ وفاتش آذر:

“شده ایوان جنان منزل درویش مجید”

(1186 ه.ق)