سرکه هفت ساله را از لب او حلاوتی
خاربنان خشک را از گل او طراوتی
جان و دل فشرده را از نظرش گشایشی
سنگ سیاه مرده را از گذرش سعادتی
از گذری که او کند گردد سرد دوزخی
در نظرش که افکند زنده شود ولایتی
مرده ز گور برجهد آید و مستمع شود
گر بت من ز مژده ای یاد کند حکایتی
آنک ز چشم شوخ او هر نفسی است فتنه ای
آنک ز لطف قامتش هر طرفی قیامتی
آه که در فراق او هر قدمی است آتشی
آه که از هوای او می رسدم ملامتی
