صائب تبریزی- غزل شماره 3869
نشاط لازمِ نقص عقول می باشد
به قدر هوش و خرد دل ملول می باشد
ز زلف چون به خط افتاد کارخوشدل باش
که این برات قریب الوصول می باشد
به خوش عیاری انگور بسته خوبیِ می
جنون خلق به قدر عقول می باشد
ببخش اگر ز تو خواهم مراد هر دو جهان
که میهمان کریمان فضول می باشد
کسی که زخمی شهرت شده است چون صائب
همیشه طالب کنج خمول می باشد