تاریکی،پیچک وار به چپرها پیچید

سهراب سپهری – مجموعه شرق اندوه

شماره 16

هنگامی

تاریکی، پیچک وار به چپرها پیچید. به حناها، افراها

و هنوز ما در کشت، در کف داس

ما ماندیم تا رشته ی شب از گرد چپرها وا شد. فردا شد

روز آمد و رفت

تاریکی، پیچک وار  به چپرها پیچید. به حناها، افراها

و هنوز یک خوشه ی کشت. در خور چیدن نه، یاد رسیدن نه

و هزاران روز و هزاران بار

تاریکی، پیچک وار  به چپرها پیچید. به حناها، افراها

پایان شبی، ما در خواب ، یک خوشه رسید، مرغی چید

آواز پرش بیداری ما : ساقه ی لرزان پیام