در میان ما و نور آفتاب

اقبال لاهوری

جاوید نامه

شماره 27

فلک زهره

در میان ما و نور آفتاب

از فضای تو به تو چندین حجاب

پیش ما صد پرده را آویختند

جلوه های آتشین را بیختند

تا ز کم سوزی شود دل سوز تر

سازگار آید به شاخ و برگ و بر

از تب او در عروق لاله خون

آب جو از رقص او سیماب گون

همچنان از خاک خیزد جان پاک

سوی بی سویی گریزد جان پاک

در ره او مرگ و حشر و نشر و مرگ

جز تب و تابی ندارد ساز و برگ

در فضایی صد سپهر نیلگون

غوطه پیهم خورده باز آید برون

خود حریم خویش و ابراهیم خویش

چون ذبیح الله در تسلیم خویش

پیش او نه آسمان نه خیبر است

ضربت او از مقام حیدر است

این ستیز دم به دم پاکش کند

محکم و سیار و چالاکش کند

می کند پرواز در پهنای نور

مخلبش گیرنده ی جبریل و حور

تا ز “ما زاغ البصر” گیرد نصیب

بر مقام “عبده” گردد رقیب

از مقام خود نمی دانم کجاست

این قدر دانم که از یاران جداست

اندرونم جنگ بی خیل و سپه

بیند آن کو همچو من دارد نگه

بی خبر مردان ز رزم کفر و دین

جان من تنها چو زین العابدین

از مقام و راه کس آگاه نیست

جز نوای من چراغ راه نیست

غرق دریا طفلک و برنا و پیر

جان به ساحل برده یک مرد فقیر

برکشیدم پرده های این وثاق

ترسم از وصل و بنالم از فراق

وصل اگر پایان شوق است الحذر

ای خنک آه و فغان بی اثر

راهرو از جاده کم گیرد سراغ

گر به جانش سازگار آید فراغ

آن دلی دارم که از ذوق نظر

هر زمان خواهد جهانی تازه تر

رومی از احوال جان من خبیر

گفت می خواهی دگر عالم بگیر

عشق شاطر ما به دستش مهره ایم

پیش بنگر در سواد زهره ایم

عالمی از آب و خاک او را قوام

چون حرم اندر غلاف مشک فام

با نگاه پرده سوز و پرده در

از درون میغ و ماغ او گذر

اندرو بینی خدایان کهن

می شناسم من همه را تن به تن

بعل و مردوخ و یعوق و نسر و فسر

رم خن و لات و منات و عسر و غسر

بر قیام خویش می آرد دلیل

از مزاج این زمان بی خلیل