کشتی به غم روزی خود یاد نمی آری
ور یاد کنی گه گه آن هم به جفا کردی
این شیوه ز دلداران رسمیست قدیم اما
گه گه به جفا گاهی کردند به دلداری
دل عهد وفایت را بر بسته کمر بر جان
تا آنکه وفات آید دارد به وفاداری
عمریست که در هجران می سوزم و می سازم
امید کزین پیشم در هجر نه بگذاری
از مستی جام عشق منعم مکن ای زاهد
رو رو ز بر مستان زین باده هشیاری
آن شمس که می دیدی ببرید ز ما یکسر
چون ذره به مهر او بگرفت هواداری
