گردش پرگار ما را حلقۀ مویی بس است

صائب تبریزی- غزل شماره 1006

گردش پرگار ما را حلقۀ مویی بس است

مرکز سرگشتگیها خال دلجویی بس است

نیست با آیینه روی حرف ما چون طوطیان

باعث گفتار ما چشم سخنگویی بس است

بند آهن بر سبکروحان گرانی می کند

گردن باریک ما را حلقۀ مویی بس است

سر به صحرا می دهد شوریدگان را ناله ای

یک جهان آهوی وحشت دیده را هویی بس است

مطلب آزادگان دست از دو عالم شستن است

همچو سرو از گلْسِتان ما را لب جویی بس است