ساقی کجاست کز می گلگون نشسته باشیم

قصاب کاشانی – غزل شماره 258

ساقی کجاست کز می گلگون نشسته باشیم

چون داغ لاله تا کی در خون نشسته باشیم

شاید که آشنایی ما را کند نوازش

تا کی چو حلقه ی در، بیرون نشسته باشیم

خوب است راستی را از سرو یاد گیریم

تا کی چو بید مجنون وارون نشسته باشیم

سازد ذلیل ما را رویش ز لشگر خط

بر عارضی که چون خال موزون نشسته باشیم

یاران و هم‌نشینان کردند کوچ و رفتند

تنها در این بیابان ما چون نشسته باشیم

قصاب از دو عالم کردی تو قطع امید

بهتر کز این دو منزل بیرون نشسته باشیم