دارم بتی ز جلوه دل سنگ آب کن

رهی معیری – غزلیات

شماره 115

بوسه ی نداده

دارم بتی ز جلوه دل سنگ آب کن

از عکس خویش، آینه عالی جناب کن

اوراق صبر و طاقت عاشق به باد ده

از یک نگاه، خانه مردم خراب کن

داغی به دست خود نه و عاشق تمام سوز

آتش به شاخ گل زن و بلبل کباب کن

کودک مزاج ناز و به عاشق بهانه گیر

رنجیده جای دیگر و با من عتاب کن

داخل به بزم ناشده، نام وداع بر

ننشسته، همچو عمر، به رفتن شتاب کن

یک وعده نیامده را، روز وصل گوی

یک بوسه ی نداده، به صد جا حساب کن