رهی معیری – غزلیات
شماره 110
خانه برانداز
مستیم و ساز بی خبری ساز کرده ایم
غم را به حیله از سر خود باز کرده ایم
ای گلبن مراد، مکن سرکشی، مکن !
کز آشیان به بوی تو پرواز کرده ایم
پر کنده ایم خانه ی هستی، به موج اشک
ما کار سیل خانه بر انداز کرده ایم
از داغ آتشین لب او همچو نای و نی
دل را به ناله ، زمزمه پرداز کرده ایم
چون شبنمی که بر ورق گل چکد ، رهی
اشکی نثار خواجه ی شیراز کرده ایم