تماشا مرونک تماشا تویی

تماشا مرونک تماشا تویی

جهان و نهان و هویدا تویی

چه این جا روی و چه آن جا روی

که مقصود این جا و آن جا تویی

به فردا میفکن فراق و وصال

که سرخیل امروز و فردا تویی

تو گویی گرفتار هجرم مگر

که واصل تویی هجر گیرا تویی

ز آدم بزایید حوا و گفت

که هم دخل و هم نخل خرما تویی

تو مجنون و لیلی به بیرون مباش

که رامین تویی ویس رعنا تویی

تو درمان غم ها ز بیرون مجو

که پازهر و درمان غم ها تویی

اگر مه سیه شد همو صیقلست

تو صیقل کنی خود مه ما تویی

وگر مه سیه شد برو تو ملرز

که مه را خطر نیست ترسا تویی

ز هر زحمت افزا فزایش مجو

که هم روح و هم راحت افزا تویی

چو جمعی تو از جمع ها فارغی

که با جمع و بی جمع و تنها تویی

یکی برگشا پر بافسر خویش

که هم صاف و هم قاف عنقا تویی

چو درد سرت نیست سر را مبند

که سرفتنه روز غوغا تویی

اگر منکر عالم ما شوی

غمی نیست ما را که ما را تویی

مرو زیر و ما را ز بالا مگیر

به پستی به منشین که بالا تویی

من و ما رها کن ز خواری مترس

که با ما تویی شاه و بی ما تویی

بشو رو و سیمای خود درنگر

که آن یوسف خوب سیما تویی

غلط یوسفی تو و یعقوب نیز

مترس و بگویم زلیخا تویی

گمان می بری و یقین و گمان

گمان می برم من که با ما تویی

از این ساحل و آب و گل درگذر

به گوهر سفر کن که دریا تویی

از این چاه مستی چو یوسف برآ

که بستان و ریحان و صحرا تویی

اگر تا قیامت بگویم ز تو

به پایان نیاید سر و پا تویی