صد دل و صد جان بدمی دادمی

صد دل و صد جان بدمی دادمی

وز جهت دادن جان شادمی

ور تن من خاک و تن خاک بود

جمله گل و عشق و هوش زادمی

از جهت کشت غمش آبمی

وز جهت خرمن او بادمی

گر ندمیدی غم او در دلم

چون دگران بی دم و فریادمی

گر نبدی غیرت شیرین من

فخر دو صد خسرو و فرهادمی

گر نشکستی دل درمان راز

قفل جهان را همه بگشادمی

ور همدانم نشدی پای گیر

همره آن طرفه ی بغدادمی

بس که بزد سرد دلی این زبان

حسرت هر سوسن آزادمی

بس که همه سهو و فراموشیم

گر نبدی یاد تو من یادمی