ای نور چشم عقل و جان بر تخت دل سلطان تویی
چون صد هزاران ماه و خور بی آسمان تابان تویی
هم ساکن و جنبان تویی یکسان تویی صدسان تویی
پستی تویی بالا تویی هم تن تویی هم جان تویی
هم کوه و صحرا هم تویی هم گوهر و دریا تویی
همچون بهار اندر چمن در برگ و در بستان تویی
در جسم ما چون جان تویی در جانها جانان تویی
صورت تویی معنی تویی پیدا تویی پنهان تویی
با عاشق از عالم مگو با دیو از آدم مگو
از سوز و از ماتم بگو من آنچه گویم آن تویی
هم هستی عالم تویی هم هستی آدم تویی
صد چون زمین و آسمان در ظل بی پایان تویی
خود را نمودی ای احد اندر نقوش بی عدد
چون که نمی بینم تو را اندر هزاران سان تویی
جویان بدم روز و شبت در ذکرگویان یا ربت
چون باز کردم دیده را دیدم که هم جویان تویی
نادیده کس کی گوید این زهره اش درد از خوف این
این را تو می گویی نه من چون در زبان گویان تویی
مولا بگو اسرار را اسرار پر انوار را
نی نی بهانه است این سخن منشی این دیوان تویی
