ای داده مرا بلند حالی
در تو کمیم شده کمالی
در ظلمت تن ز تو دلیلی
بر جمله شهان تو را دلالی
پیش مردیت زستم زال
ماننده گنده پیر زالی
چون از تو بقا نبرد بویی
چون گویم نیستت زوالی
یک قطره زلف او چکیدی
بر زهره جهان شده زلالی
با تو سری بگفتمی من
گر یافتمیت گوش حالی
چون حال نباشدت حدیثم
نزدیک تو باطل و محالی
اقبال نهاده است بر دست
ای بی روزی کم از سوالی
ای همتت آنکه تا در آری
مسکینی را تو در جوالی
در منزل دال الف چرایی
در منزل دال باش دالی
چون دال شدی در این مقامت
گشتی تو الف ز ذوالجلالی
در منزل خود الف به گشتی
ایمن باشی ز انتقالی
در منزل دال الف ندارد
نی فایده ای و نی منالی
