تو عشق شمس دین داری نهانی
نه تو تنهاش عاشق در جهانی
تو پیدا کن که تا یاران ببینی
به عشق او زمین و آسمانی
چو فخرست عشق او در هر دو عالم
تو عشقش را چو در خلوت کشانی
ز زخم منکران تو چون نباشی
تو کی یابی ز عشق او امانی
که تا در نشکند روح طبیعی
نباشد مر تو را راحات جانی
ز غمزه منکران تا بر نسوزی
کجا یابی تو عمر دلستانی
که عشق شه هزاران ناز دارد
تو پنداری گشادست رایگانی
دل جمله مهان در هم شکن تا
از آن دلبر تو رمزی را بدانی
ز بهر خاک تبریزی صفایی
رها کن تازگی و این چنانی
