نماند هیچ کریمی که پای خاطر من

عبید زاکانی – مقطعات شماره 7

در یاس از خلق و توکل به خدا

نماند هیچ کریمی که پای خاطر من

ز بند حادثه ی روزگار بگشاید

خیال بود مرا کان غرض که مقصود است

حصول آن غرض از شهریار بگشاید

بدان هوس بر سلطان کامران رفتم

که از عطای وی ام کار و بار بگشاید

ز پیش شاه و وزیرم دری گشاده نشد

مگر ز غیب دری کردگار بگشاید

عبید حاجت از آن درطلب که رحمت او

اگر ببندد یک در هزار بگشاید