دشنام یار جان دگر می دهد مرا

صائب تبریزی- غزل شماره 723

دشنام یار جان دگر می دهد مرا

این زهر پرورش به شکر می دهد مرا

زلف دراز دست تو می آردم به دام

چندان که چشم شوخ تو سر می دهد مرا

آن موجه ام که بحر پر آشوب روزگار

در هر شکست، بال دگر می دهد مرا

اکنون که آب شد صدف من ز تشنگی

ابرِ بهار، آبِ گهر می دهد مرا

مانند لاله، سوخته نانی است روزیَم

آن هم فلک به خون جگر می دهد مرا

سیرست چشم ذرّۀ من، ورنه آسمان

چون آفتاب زر به سپر می دهد مرا

فارغ ز توشه ام که دل آتشین عنان

از خارِ راه، زاد سفر می دهد مرا

از آفتاب عشق نگردید رنگ من

آتش چه پختگی به ثمر می دهد مرا؟

نیرنگ چرخ، چون گل رعنا درین چمن

خون دل از پیالۀ زر می دهد مرا

شوخی که زهرِ چشم ز من داشتی دریغ

صائب به التماس شکر می دهد مرا