دوام نیست چو ایّام گل جوانی را

صائب تبریزی- غزل شماره 648

دوام نیست چو ایّام گل جوانی را

شتابِ خندۀ برق است شادمانی را

مکن به لهو و لعب صرف، نوجوانی را

به خاک شوره مریز آب زندگانی را

به کلفتی که ز دوران رسد گرفته مباش

که گردباد سبک می برد گرانی را

به پایداری غم نیست روزگار نشاط

شتابِ خندۀ برق است شادمانی را

توان ز آینۀ جبهۀ سکندر دید

سیاه کاسگی آبِ زندگانی را

اگر چه قامت خم کرد طاقِ نسیانم

چنان نشد که فرامش کنم جوانی را

قرار در تن خاکی مجو ز جان صائب

حضور، پا به رکاب است کاروانی را