خوشا چشمی که با آن طاق ابرو آشنا گردد

صائب تبریزی- غزل شماره 2813

خوشا چشمی که با آن طاق ابرو آشنا گردد

کز این محراب هر حاجت که می خواهی روا گردد

در ایام خط از عاشق عنا نداری نمی آید

گدای شرمگین در پردۀ شب بی حیا گردد

دل بیگانه خوی من میانجی برنمی دارد

من و حسنی که پیش از چشم با دل آشنا گردد

ز مطلب چون گذشتی سر نهد مطلب به دنبالت

فلک بر مدعا گردد چو دل بی مدعا گردد

سخنور شکوۀ بیهوده دارد از تهیدستی

نمی داند که نی چون پر شکر شد بینوا گردد

ز یاد پیری افتد رعشه در رگهای جان من

چو شمعی کز نسیم صبحدم بی دست و پا گردد

تمنای رهایی داشتم از خط، ندانستم

که از هر حلقه ای در صید دل دامی جدا گردد

ز درد داغهای مشکسود من خبر دارد

به عشق نو خطی هر کس که صائب مبتلا گردد