من نه آن دریای پر شورم که خس پوشم کنند

صائب تبریزی- غزل شماره 2594

من نه آن دریای پر شورم که خس پوشم کنند

یا به گفتار خنک دلسرد از جوشم کنند

از فروغ مهر تابان زندگی گیرم ز سر

چون چراغ ماه اگر صدبار خاموشم کنند

شور من حقّ نمک بسیار دارد بر جهان

دشمن چشمند اگر مردم فراموشم کنند

می مرا بیخود نمی سازد، مگر سیمین بران

شیرمست از پرتو صبح بناگوشم کنند

در می روشن رگ تلخی شود رگهای خواب

پنبۀ مینا اگر از پنبۀ گوشم کنند

سالها شد پیچ و تاب بیقراری می زنم

تا مگر چون رشته با گوهر هم آغوشم کنند

چون چراغ روز نوری نیست در سیما مرا

آن زمان گردد دلم روشن که خاموشم کنند

مصرع برجسته ام دیوان موجودات را

زود می آیم به خاطر گر فراموشم کنند

آسمان صائب عبث خم در خم من کرده است

من نه آن شمعم که پنهان زیر سرپوشم کنند