بی علایق چون شود سالک به منزل می رسد

صائب تبریزی- غزل شماره 2409

بی علایق چون شود سالک به منزل می رسد

چون شود بی برگ نخل اینجا به حاصل می رسد

بردباری پیشۀ خود کن که در راه سلوک

هر که سنگین تر بود بارش به منزل می رسد

دست رد ما را به درگاه قبول حق رساند

حق پرستان را مدد دایم ز باطل می رسد

بیقرار شوق در یک جا نمی گیرد قرار

اوّل سیرست چون سالک به منزل می رسد

رهنوردان را سبکباری بوَد باد مراد

کف به اندک سعیی از دریا به ساحل می رسد

من به چندین دستگاه از دست یک دل عاجزم

چون صنوبر با تهیدستی به صد دل می رسد؟

گرچه حاصل نیست صائب تخم آتش دیده را

دانۀ دلها چو می سوزد به حاصل می رسد