سخن عشق کسی کز لب ما نشنیده است

صائب تبریزی- غزل شماره 1556

سخن عشق کسی کز لب ما نشنیده است

بوی پیراهن یوسف ز صبا نشنیده است

هر که بوی جگر سوختۀ ما نشنید

بوی ریحان گلستان وفا نشنیده است

عاشق و شکوۀ معشوق، خدا نپسندد!

در شکست از دل ما سنگ صدا نشنیده است

ساکن ملک رضا شو، که درین امن آباد

کسی آواز پر تیر قضا نشنیده است

خبر مرگ ز بیمار نهان می دارند

چشم او حال پریشان مرا نشنیده است

چون پریشان شد ازو مغز جهان حیرانم؟

نکهت پیرهنی را که قبا نشنیده است

ماتم زندۀ جاوید چرا باید داشت؟

هیچ کس نوحه ز خاک شهدا نشنیده است

داغ آن نغمه سرایم که درین سبز چمن

بوی پیراهن گل را ز حیا نشنیده است

دور گردان وفا نغمه سرایان دارند

لیلی ماست که آواز درا نشنیده است

از سری جوی سعادت که ز بی پروایی

خبر سایۀ اقبال هما نشنیده است

چه قدر گوش به حرف غرض آلود کند؟

بی نیازی که ز اخلاص دعا نشنیده است

کی ره بوسه به آن کنج دهن خواهد داد؟

سر گرانی که ز من حرف بجا نشنیده است

ندهد فرصت گفتار به محتاج، کریم

گوش این طایفه آواز گدا نشنیده است

غیر آن غمزه که تا کشتن من همراه است

دیگر از تیغ کسی حرف وفا نشنیده است

آن که از ذکر به مذکور نمی پردازد

از خدا هیچ به جز نام خدا نشنیده است

دل خاموش من و حرف شکایت، هیهات

کسی از غنچۀ تصویر صدا نشنیده است

عشق آسوده ز بیطاقتی عشّاق است

قبلۀ ما خبر قبله نما نشنیده است

گلشن از نالۀ ما یک جگر خونین است

بلبلی نیست که آوازۀ ما نشنیده است

خون خود را به چه امّید حلال تو کنم؟

که ز دست تو کسی بوی حنا نشنیده است

لالۀ طور تجلّی است دل ما صائب

سخن خام کسی از لب ما نشنیده است