محتسب از عاجزی دست سبوی باده بست

صائب تبریزی- غزل شماره 1213

محتسب از عاجزی دست سبوی باده بست

بشکند دستی که دست مردم افتاده بست!

عکس خود را دید در می زاهد کوتاه بین

تهمت آلوده دامانی به جام باده بست

آب خضر و بادۀ روشن ز یک سرچشمه اند

چشم بست از زندگی هر کس که چشم از باده بست

سرو را خم کرد بار آشیان قمریان

بار خود نتوان به دوش مردم آزاده بست

ذوق رسوایی گرفت اوجی که زهد مرده دل

سنگ طفلان را به جای مهر در سجّاده بست

همّت از افتادگی بستان که حسن خیره چشم

دست عالم را به زلف پیش پا افتاده بست

وصل لیلی از ره آوارگی نزدیک بود

دشت در گمراهی مجنون کمر از جاده بست

از صراط المستقیم عشق پا بیرون منه

شد بیابان مرگ صائب هر که چشم از جاده بست