نه همین آن سنگدل ما را فرامش کرده است

صائب تبریزی- غزل شماره 1134

نه همین آن سنگدل ما را فرامش کرده است

مستیی دارد که دنیا را فرامش کرده است

آنچنان کز نقشها آیینه باشد بیخبر

دیدۀ حیران تماشا را فرامش کرده است

یاد دریا تازه دارد قطره را هر جا که هست

قطره پندارد که دریا را فرامش کرده است

در حریم سینۀ من با خیال یار، دل

حالتی دارد که دنیا را فرامش کرده است

هر کسی گویند دارد نوبتی در آسیا

آسمان چون نوبت ما را فرامش کرده است؟

طوطی ما بس که مشغول تماشای خودست

صائب آن آیینه سیما را فرامش کرده است