بیدل دهلوی- غزل شماره 1768
این صبح که جولانها بر چرخ برین هستش
دامن شکن همّت گردد دو سه چین هستش
پُر هرزه درا مگذار زین قافلهٔ آفات
شور نفسی دارد صد صور طنین هستش
طبعی که کمالاتش جز کسب دلایل نیست
بیشبهه مکن باور گر حرف یقین هستش
از خیرهسر دولت اخلاق نیاید راست
آشوب چپ اندازی تا نقش نگین هستش
ادبار هم از اقبال کم نیست در این میدان
بر مرد تلاش حیز غالب ز سرین هستش
از وضع زمینگری گو خواجه به تمکین کوش
دم جز به تکلّف نیست رخشی که به زین هستش
هر فتنه که میزاید از حاملهٔ ایّام
غافل نشوی زنهار صد فعل چنین هستش
هرکس به ره تحقیق دعویّ قدم دارد
دوری ز درِ مقصد بسیار قرین هستش
آن چشم که انسان را سرمایهٔ بیناییست
از هر دو جهان بیش است گر آینه بین هستش
بر نشو و نما چشمی بگشا و مژه بربند
هر گل که تو میکاری آیینه زمین هستش
از روز و شب گردون بیدل چه غم و شادی
خوش باش که مهر و کین گر هست همین هستش
