بیدل دهلوی- غزل شماره 1666
تا کنم از هر بنِ مو رنگ هستی آشکار
جام میخواهم در این میخانه یک طاووسدار
سوختن میبالد آخر از کف افسوس من
دامنی بر آتش خود میزند برگ چنار
تیرهبختی چون سیاهی نالهام را زیر کرد
سوخت آخر همچو سنگ سرمه در طبعم شرار
آهم از خاکسترِ دل سرمهآلودِ حیاست
نالهٔ خاموشِ داغم چون نسیمِ لالهزار
سعی بیتابم کمندِ جذبهٔ آسودگیست
از تپیدن میرسد هر جزو دریا در کنار
آتش رنگی که دارد این چمن بیدود نیست
آب میگردد به چشمِ شبنم از بوی بهار
ای که هوشت نغمه از بال و پری وامیکشد
بر شکست شیشهٔ ما هم زمانی گوش دار
دیدهها در جلوهگاهت زخمیِ خمیازهاند
بادهٔ جام تحیّر نیست جز رنگ خمار
عمرها شد در خیال آفتاب و آینه
سایهوار از الفت زنگار میدزدم کنار
با تنآسانی ز ما کم فرصتان نتوان گذشت
برق هم دارد حسابی با خس آتش سوار
انتقام از دشمن عاجز کشیدن کار نیست
گر تو مردی این خیالِ پوچ از خاطر بدار
از نفس چون صبح نتوان بخیه زد در جیبِ عمر
روزن این خانه بیدل تا کجا بندد غبار
