اقبال لاهوری
زبور عجم
شماره 71
ز سلطان کنم آرزوی نگاهی
مسلمانم از گل نسازم الهی
دل بی نیازی که در سینه دارم
گدارا دهد شیوه ی پادشاهی
ز گردون فتد آنچه بر لاله ی من
فرو ریزم او را به برگ گیاهی
چو پروین فروناید اندیشه ی من
به دریوزه ی پرتو مهر و ماهی
اگر آفتابی سوی من خرامد
به شوخی بگردانم او را ز راهی
به آن آب و تابی که فطرت ببخشد
درخشم چو برقی به ابر سیاهی
ره و رسم فرمانروایان شناسم
خران بر سر بام و یوسف به چاهی
