اشعار غلامرضا قدسی

اشعار غلامرضا قدسی

اشعار غلامرضا قدسی

شعر نخست:

نمی گیرد کسی جز غم سراغ خانه ی ما را

به زحمت جغد هم پیدا کند ویرانه ی ما را

از آن شادم که غم پیوسته می آید به بالینم

چه سازم گر که غم هم گم کند کاشانه ی ما را

چه غم گر جان ناکامان تهی ماند از می عشرت

که خون دیده و دل پر کند پیمانه ی ما را

به شوخی می کند آن شوخ با زلف سیه بازی

اگر خواهد به رقص آرد دل دیوانه ی ما را

ز سر تا پای من،مستی زند موج از نگاه او

نگه دارد خدا از چشم بد میخانه ی ما را

دل مشکل پسندم را اسیر خویشتن کردی

به دست آوردی آخر گوهر یکدانه ی ما را

نیفتد بر زبان ها نام ما در زندگی قدسی !

مگر خواب اجل،شیرین کند افسانه ی ما را

  شعر دوم:

کار دنیا بی حساب است،آزمودم بارها

دسترنج کار ما باشد قسمت بیکارها !

ما دل خود را بر این دریای طوفانی زدیم

بهره ی ساحل نشینان ازگهر شد بارها

پیش دریادل،غمی از سیلی امواج نیست

اهل حق را نیست چون منصور بیم از دارها

دولت دنیا ندارد پیش دانا اعتبار

چون بود اقبال دنیا ز پی ادبارها

آفتابم،کی روم چون سایه دنبال کسی؟

گل نخواهم تا نیابم منتی از خارها

بر مقامی چون رسد کوته نظر از بیخودی است

محو نقش خویش در آیینه ی پندارها

اوج گیرد گردباد اما ز بی مقداری است

کی فزون بالانشینی می کند مقدارها؟

طعنه ی اغیار را هرگز نمی گیرم به هیچ

سخت بر آزاده می باشد جفای یارها

سایه ی خود را ندید آن کس که شد صاحب مقام

گر چه بود افتاده هم چون سایه ی دیوارها

عالمی را روشنی می داد هم چون آفتاب

بود اگر کفتارها را جلوه ی کردارها

جاه و منصب را ز چشم افکند و شد آسوده دل

منت ایزد را که قدسی رست از مردارها

 شعر سوم :

این شعر را زنده یاد غلامرضا قدسی در زندان سروده است :

فصل گل شد،روی زیبای توام آمد به یاد

جلوه گر شد صبح،سیمای توام آمد به یاد

رشته های زلف عطرآگین چو سنبل برفشاند

نکهت زلف سمن سای توام آمد به یاد

نغمه ی جان پرور بلبل به روی شاخ گل

چون دل از من برد،آوای توام آمد به یاد

گل به گلشن از نسیم روح افزا چون شکفت

خنده ی لعل دلارای توام آمد به یاد

یاسمن دیدم شکوفا شد به طرف بوستان

رنگ رخسار دل افزای توام آمد به یاد

سرو آزادی چو دیدم سرکشیده بر فلک

قامت موزون رعنای توام آمد به یاد

 شعر چهارم :

گل آمد و یار ما نیامد

بویی ز بهار ما نیامد

افسرد چراغ محفل دل

شمع شب تار ما نیامد

از روز نخست،شاهد بخت

یکدم به کنار ما نیامد

مانده است چو حلقه دیده بر در

مکتوب نگار ما نیامد

در راه نشسته ایم عمری است

گردی ز سوار ما نیامد

خندید گل و به گوش از باغ

آوای هزار ما نیامد

از شادی و خرمی پیامی

در شهر و دیار ما نیامد

قدسی ! پی کار خلق بودیم

هر چند به کار ما نیامد

 شعر پنجم:

این شعر را زنده یاد غلامرضا قدسی در زندان اوین به یاد یاران شهیدش – گروه ابوذر – که در یک سحر تیرباران شدند سروده است :

بوی گل های چیده می آید

خونم از دل به دیده می آید

به تماشای غنچه های شهید

گل به رنگ پریده می آید

از غم داغ گلرخان،از خاک

لاله در خون تپیده می آید

ناله های شراره خیز به گوش

ز آهوان رمیده می آید

موجه ی این محیط طوفان زا است

گر به چشم آرمیده می آید

از پی هر شکست،پیروزی است

از دل شب،سپیده می آید

بیت نغزی به خاطرم قدسی

ز اوستادی گزیده می آید :

((در عدم هم ز عشق شوری هست

گل گریبان دریده می آید))

اشعار سنتی – ادبستان شعر پارسی

واژگان کلیدی : اشعار نمونه شعر شاعر شعرهای شعری از یک شعر از غزل غزلیات غزل های غزلی از غلام رضا اشعاری از دیوان اثری از آثار گزیده گزینه گلچین مشهدی نژاد.