شنیدم یکی روز بر طرف دشت

آذر بیگدلی – حکایت شماره 27

شنیدم یکی روز بر طرف دشت

جوانی به دهقان پیری گذشت

که خوی از رخ افشاندش آفتاب

همی کشت نخل و همی داد آب

جوان را شگفت آمد از کار وی

چنین گفت با پیر فرخنده پی

که: اکنون از پیری ای نیکبخت

همی لرزدت تن چو برگ درخت

چه کاری درختی که ناید به کار

از آن نه شکوفه ببینی نه بار؟

ز انصاف اگر نگذری این عمل

دهد یاد از حرص و طول امل

به پاسخ چنین گفت دهقان پیر

که: ای نوجوان خرده بر من مگیر

چو خوردیم ما کشته ی دیگران

که بودند تخم وفا پروران

بکاریم تا کشته ی ما خورند

مگر نام ما را به نیکی برند