من بسازم ولیک کی شاید

مولانا-غزل شماره 990

من بسازم ولیک کی شاید

زاغ با طوطیان شکر خاید

هر یکی را ولایت ست جدا

کژ با راست راست کی آید

گر چه طوطی خود از شکر زنده ست

زاغ را می چمین خر باید

عشق در خویش بین کجا گنجد

ماده ی گرگ شیر نر زاید

بگریز از کسی که عاشق نیست

زان ز گرگین تو را گر افزاید

ور شوی کوفته به‌هاون عشق

دانک او سرمه ایت می‌ساید

رو بکن تو خراب خانه از آنک

شمس تبریز مست می‌آید