سپاس و شکر خدا را که بندها بگشاد

مولانا-غزل شماره 930

سپاس و شکر خدا را که بندها بگشاد

میان به شکر چو بستیم بند ما بگشاد

به جان رسید فلک از دعا و ناله ی من

فلک دهان خود اندر ره دعا بگشاد

ز بس که سینه ی ما سوخت در وفا جستن

ز شرم ما عرق از صورت وفا بگشاد

ادیم روی سهیلیم هر کجا بنمود

غلام چشمه ی عشقیم هر کجا بگشاد

پس دریچه ی دل صد در نهانی بود

که بسته بود خدا بنده ی خدا بگشاد

در این سرا که دو قندیل ماه و خورشیدست

خدا ز جانب دل روزن سرا بگشاد

الست گفت حق و جان‌ها بلی گفتند

برای صدق بلی حق ره بلا بگشاد