ره رو ای جان سبک خیز غریب سفری
سوی دریای معانی که گرامی گهری
بر گذشتی ز بسی منزل اگر یادت هست
مکن استیزه کزین مصطبه هم برگذری
سر فرو شوی ازین آب و گل و باش سبک
پی یاران بریده چه کنی گر ببری
زین سر کوه چو سیلاب سوی دریا رو
که ازین کوه نیاید تن کس را کمری
هین سبو بشکن و در جوی روای آب حیات
پیش هر کوزه گری چند کنی کاسه گری
گر بمانی تو هزاران و شوی همچو شهان
بازگشت تو بدانجاست کز آن بر حذری
هله خوش باش زمانی که درین غربت من
بر زبان باز شوی تو چو پس پرده پری
عاشقانه شو و مجنون ز پی لیلی جان
تا تو جانانه شوی و رهی از کور و کری
خوش همی باش در آن مجلس قدس ازلی
زانکه شاهی تو اگر چه که درین دم حشری
بس کن از شمس که میری بغروب و مه شرق
که ازو گه چو هلالی و گهی چون قمری
شمس تبریز به بخشد کمری تاج نهی
بیکی غمزه شیرین چو شعاع سحری
