اگرت مراد باشد که نمیری و بمانی
برهان ز جهد خود راز جهان دون فانی
ز تن و ز جان و از دل بگذر مساز منزل
که شود مراد حاصل به مراد و کامرانی
تو ز کفر و دین گذر کن تو ز صلح و کین گذر کن
ز زمانه هین گذر کن چو ورای این زمانی
به جمال عشق الا ز وجود خویش لا شو
ز خودی گزین تبرا به بقای جاودانی
بنگر که دانه در گل گل و برک و میوها شد
ز سفول بر علا شد به فتوح آسمانی
چو تویی فقیر بینا چو دلت بپر به بالا
که تو راست صد ولایت به جهان بی نشانی
