سعدی-بوستان-باب هفتم در عالم تربیت
شماره 27
گروهی نشینند با خوش پسر
که ما پاکبازیم و صاحب نظر
ز من پُرس ، فرسوده ی روزگار
که بر سفره حسرت خورد روزهدار
از آن تخم خرما خورد گوسفند
که قفل است بر تنگ خرما و بند
سر گاو و عصّار از آن در که است
که از کنجدش ریسمان کوته است
