کم خور ای روشن‌ضمیر از سفره ی دونان نمک

قصاب کاشانی – غزل شماره 217

کم خور ای روشن‌ضمیر از سفره ی دونان نمک

نیست آسان خوردن دانا دل از نادان نمک

می‌خورند از بس‌که با یکدیگر از روی نفاق

عالمی را در حقیقت کرده سرگردان نمک

قدر مردان برطرف شد زین نمک‌نشناس چند

تا به کی نوشند این مردان ز نامردان نمک

شرط‌ها دارد به‌جا آوردن آن مشکل است

خوردن آسان نیست ور یک ذره با رندان نمک

لقمه‌ای بی خون زخم دل گوارای تو نیست

درد اگر خواهی مخور از دست بی‌دردان نمک

از برای امتحان ناکس و کس کافی است

یک سرانگشتی که بخشد در بن دندان نمک

دوش گریان می‌شدم قصاب از کویش که ریخت

آن سراپا ناز بر زخم دلم خندان نمک

 

 

نویسندگان :
نویسندگان :

امین پیرانی - حامد پیری

نوشته های مرتبط
اشتراک در
اطلاع از
guest
0 نظرات
بازخورد (Feedback) های اینلاین
مشاهده همه دیدگاه ها