چه ها با جانِ خود دور از رخ جانان خود کردم

سلام
این غزل همانگونه که از ابیات آن پیداست غزلی عاشقانه است از احوالات عاشق.
در بیت نخست: عاشق از جان خود سخن می گوید جانی که دور از معشوق چه بلاهایی بر سرش آورده است، بلاهایی که تنها دشمن جان می تواند بر سر آن بیاورد.

در بیت دوم می گوید:طبیب برای درد هجران من درمانی نیافت، امّا او اشتباه می کرد، خود را کشتم و اینگونه درد هجران خود را درمان کردم.

در بیت سوم می گوید: از من مپرس که زمانی دل پاره پاره ای از عشق داشتی ، آن دلِ عاشق چه شد و به کجا رفت؟ به کجا رفته باشد، این دل صد پاره خون شد و از دیدگانم بر دامان ریخت‌.
در بیت چهارم شاعر با به کارگیری اغراق می گوید: برای هر کس که داستان گریه های عاشقانۀ خود را شرح دادم، از این سرگذشت غم انگیز من آنقدر گریست که آب گریه های او از سرش گذشت!

در بیت آخر می گوید: با سخنانی پر از سوز محبت و عشق و تأثیرگذار که در سینۀ خود جا داده بودم، سوز سینۀ از عشق سوزان خود را به او اظهار کردم.
با سپاس