روی تو به رنگریز کان ماند

مولانا-غزل شماره 688

روی تو به رنگریز کان ماند

زلف تو به نقش بند جان ماند

گر سایه ی برگ گل فتد بر تو

بر عارض نازکت نشان ماند

روزی گذرد ز هجر تو سالی

مسکین عاشق چنان جوان ماند

دلتنگ نی ام اگر چه دل تنگم

کآخر دل من بدان دهان ماند

در چشم من آی تا تو هم بینی

یک تن که به صد هزار جان ماند