بیخودی رفتن است دلها را

صائب تبریزی- غزل شماره 847

بیخودی رفتن است دلها را

هوش واماندن است دلها را

آه بی اختیار از سرِ درد

دامن افشاندن است دلها را

چشم پوشیدن از جهان خراب

چشم وا کردن است دلها را

غوطه خوردن به زهر ناکامی

سبزه غلطیدن است دلها را

سینه دادن به زخم تیر قضا

نیشکر خوردن است دلها را

از جگرها نسیم سوختگی

بوی پیراهن است دلها را

آه، افشاندن غبار از جان

گریه، افشردن است دلها را

گوهر اشک دمبدم سفتن

درد خود گفتن است دلها را

عیش شیرین این جهان خراب

تلخی مردن است دلها را

نفس را مطلق العنان کردن

خصم پروردن است دلها را

گل بی خار آرزومندی

خار پیراهن است دلها را

دیده هر چند موشکاف بود

پردۀ دیدن است دلها را

نیست پوشیده در جهان رازی

چشم اگر روشن است دلها را

حال دلها ز دیده ها پیداست

دیده ها روزن است دلها را

تا نگردد نگاه گوشه نشین

برق در خرمن است دلها را

آسمان گرچه وسعتی دارد

چشمۀ سوزن است دلها را

تا نگردد زبان خموش از لاف

آب در روغن است دلها را

درد هر کس به قدر بینش اوست

رنج بیش از تن است دلها را

به زبان حرف دوستی گفتن

بد گمان کردن است دلها را

تنگ خُلقی به دوستان صائب

درهم افشردن است دلها را