صائب تبریزی- غزل شماره 794
ای حسن پرده سوز تو برق نقابها
روی عرق فشان تو سیل حجابها
از نقطه های خال تو در هر نظاره ای
بیرون نوشته حرف شناسان کتابها
از انفعال روی تو گلهای شوخ چشم
بر پیرهن فشانده مکرّر گلابها
در رشته می کشند گهرهای آبدار
در موج خیز حسن تو دام سرابها
افکنده اند در جگر سنگ رخنه ها
از موج تازیانۀ حکم تو آبها
در مجلس شراب تو از شوق می زنند
پروانه وار سینه بر آتش کبابها
شادم ز پیچ و تاب محبّت که می رسد
آخر به زلف، سلسلۀ پیچ و تابها
از آه ما در انجمن حسن می پرد
چون نامه های روز قیامت نقابها
بیدار شو که در شب یلدای نیستی
در پرده است چشم ترا طرفه خوابها
بیداری حیات شود منتهی به مرگ
آرامش است عاقبت اضطرابها
تسلیم شو، وگرنه برای سبکسران
تابیده اند از رگ گردن طنابها
صائب به این خوشم که مرا آزموده اند
شیرین لبان به بادۀ تلخ عتابها
