دل از قضا به دست رضا داده ایم ما

صائب تبریزی- غزل شماره 775

دل از قضا به دست رضا داده ایم ما

عمری است تا رضا به قضا داده ایم ما

هر چند از بلای خدا می رمند خلق

دل را به آن بلای خدا داده ایم ما

روی تو روشن از نفس گرم ما شده است

آیینه را به آه جلا داده ایم ما

از خال او پناه به زلفش گرفته ایم

تن در بلا ز بیم بلا داده ایم ما

چون استخوان ما نشود آب از انفعال؟

رزق سگ ترا به هما داده ایم ما

حسن مجاز را به حقیقت گزیده ایم

در کعبه دل به قبله نما داده ایم ما

چون خار، رخت بر سر دیوار برده ایم

ترک بهار نشو و نما داده ایم ما

هستی ز ما مجوی که در اوّلین نفس

این گرد را به باد فنا داده ایم ما

چندین هزار تشنه جگر را ازین سراب

چون موج، سر به آب بقا داده ایم ما

نتوان خرید عمر به زر، ورنه همچو گل

زر با سپر به باد صبا داده ایم ما

از یکدگر چگونه نریزیم چون حباب؟

دربسته خانه را به هوا داده ایم ما

صائب ز روزنامۀ اقبالِ خویشتن

فردی به دست بال هما داده ایم ما