ابروی او نرفت ز مدّ نظر مرا

صائب تبریزی- غزل شماره 724

ابروی او نرفت ز مدّ نظر مرا

در زیر تیغ، زندگی آمد بسر مرا

دارم چو شمع گردنی از موم نرمتر

تیغ برهنه است نسیم سحر مرا

زخم زبان مرا نتواند گرفته ساخت

دل وا شود چو آبله از نیشتر مرا

بر رشتۀ گسستۀ عمرِ سبک عنان

باشد خطر چو سبحه ز صد رهگذر مرا

هر چند بگسلد رگ جان، نگسلم ازو

پیوند دیگرست به موی کمر مرا

پیری مرا به گوشۀ عزلت دلیل شد

بال شکسته شد به قفس راهبر مرا

تا در کمندِ رشتۀ هستی فتاده ام

دل خوردن است کار چو عقد گهر مرا

صائب دو عالم از اثر توتیای فقر

افتاد چون دو قطرۀ اشک از نظر مرا