از کینه پاک کن دل افگار خویش را

صائب تبریزی- غزل شماره 707

از کینه پاک کن دل افگار خویش را

صبحِ امید ساز شب تار خویش را

گردد درین ریاض به آزادگی علم

چون سرو هر که بست به دل بار خویش را

از سخت دل زبان نصیحت کشیده دار

مشکن به سنگ گوهر شهوار خویش را

بی حاصل است تخم فشاندن به شوره زار

مگشا به بیغمان لب گفتار خویش را

گردید از زیاده سری خرج گاز، شمع

واکن ز سر علاقۀ دستار خویش را

مردانه سر به تیغ شهادت نثار کن

مفکن ز بیدلی به گره کار خویش را

دارد ز زنگیان خطر آیینه های صاف

پوشیده دار دیدۀ بیدار خویش را

تا چشمِ شور خلق نسازد ترا کباب

تنها مخور پیالۀ سرشار خویش را

منصور سر به باد ز افشای راز داد

از باطلان نهفته کن اسرار خویش را

از شوقِ کاه جاذبۀ کهرباست بیش

مطلوب طالب است طلبکار خویش را

دیدی ز نور عاریتی ماه چون گداخت

روشن ز آه ساز شب تار خویش را

آورد هر که صد دل سرگشته را به دست

تسبیح ساخت رشتۀ زنّار خویش را

خم شد قدت چو صیقل و از بی بصیرتی

روشن نکردی آینۀ تار خویش را

زان پایدار ماند درین باغ حسنِ سرو

کز خود جدا نکرد هوادار خویش را

شد آب و تاب لعل لب او یکی هزار

دل آب کرد بس که خریدار خویش را

با سایۀ هما نکند دوربین بَدَل

صائب حضور سایۀ دیوار خویش را