روی تو سوخته است دل لاله زار را

صائب تبریزی- غزل شماره 700

روی تو سوخته است دل لاله زار را

در غنچه کرده است حصاری بهار را

برده است جستجوی تو آرامش از جهان

از کبک پایِ کم نبوَد کوهسار را

ظلم است شستن آیۀ رحمت به آب تیغ

متراش زینهار خط مشکبار را

شب زنده دار باش که خورشید می دهد

در دیده جای، شبنم شب زنده دار را

روزی طلب به تیغ زبان کن که نیش برق

گوهر فشان کند رگ ابر بهار را

از قرب اهلِ حال شود چوب خشک سبز

منصور می کند شجر طور دار را

غیرت به سوزِ عاریتی تن نمی دهد

جوهر برآورد ز دل آتش چنار را

دور از گهر غبار یتیمی نمی شود

نتوان ز یاد برد من خاکسار را

دشنام تلخ صائب ازان لب مرا بس است

حاجت به نُقل نیست می خوشگوار را