سحر چون باد عیسی دم کند با روح دمسازی

خواجوی کرمانی – غزل شماره 900

سحر چون باد عیسی دم کند با روح دمسازی

هزار آوا شود مرغ سحرخوان از خوش آوازی

بده آبی و از مستان بیاموز آتش انگیزی

بزن دستی و از رندان تفرّج کن سراندازی

ز پیمان بگذر ای صوفی و درکش باده ی صافی

که آن بهتر که مستان را کند پیمانه دمسازی

در این مدت که از یاران جدا گشتیم و غمخواران

تویی ای غم که شب تا روز ما را محرم رازی

چو آن مهوش نمیارم پریرویی به زیبایی

چو آن لعبت نمی بینم گلندامی به طنّازی

مرا تا جان بود در تن ز پایت برندارم سر

گر از دستم بری بیرون و از پایم در اندازی

کسی کو را نظر باشد به روی چون تو منظوری

خیال است این که تا باشد کند ترک نظر بازی

چرا از طرّه آموزی سیهکاری و طراری

چرا از غمزه گیری یاد خونخواری و غمّازی

تو خود با ما نپردازی و بی روی تو هر ساعت

کند جانم ز دود دل هوای خانه پردازی

چو کشتی ضایعم مگذار و چون باد از سرم مگذار

که نگذارد شهیدان را میان خاک و خون غازی

سر از خنجر مکش خواجو اگر گردنکشی خواهی

که پای تیغ باید کرد مردان را سراندازی

 

نویسندگان :
نویسندگان :

امین پیرانی - حامد پیری

نوشته های مرتبط
اشتراک در
اطلاع از
guest
0 نظرات
بازخورد (Feedback) های اینلاین
مشاهده همه دیدگاه ها